Een vogel liep hierachter in de tuin met een boog om de eerste tekenen van de lente heen.
Op de schaats, vóór op de vijver, wordt een vast pad gevolgd. Het is mooi in grote rondingen geveegd, en dan komt het er op aan: balans houden, een stevige afzet, uitpuffen, doorgaan tot de zon weg is…
Er zijn mensen die van geen ophouden weten. In het donker zag ik een schaatser met een lampje op z’n hoofd, hij vervolgde zijn pad met een verlichte blik.
Bij het woord ‘Draak‘ komt in eerste instantie Sint Joris bij me boven. Sint Joris en de Draak, een van de herkenbare heiligen. Meestal is hij te paard en zal hij de draak verslaan, zoals hier in Lübeck.
Er zijn ook andere Sint Jorissen. In Groningen ziet hij eruit als een geslagen man, een totaal andere uitdrukking dan wat ik van hem gewend ben om te laten zien dat het goede het kwade zal overwinnen.
Bij de Chinese astrologie staat het jaar 2012 in het teken van de Draak. Die Chinese draak is de god van het water. Deze draken zijn doorgaans goedaardig, al hebben ze ook andere trekjes. Ze zijn niet met geweld, maar met een list te bedwingen, als dat nodig blijkt te zijn.
Het jaar van de Draak biedt geluk, beweging en enthousiasme als ik een globale blik over wat website‘s laat gaan.
De Europese en de Chinese draak ontmoeten elkaar dit jaar misschien wel en mogelijk wisselen ze wat uit: ‘een beetje weerstand hebben die mensen zeker nodig om niet in te suffen in vaste gewoonten! ‘ Leve de draken om onze beweeglijkheid wakker te houden! Mocht het niet lukken, dan zijn er altijd nog fysiotherapeuten om een handje te helpen…
Dit jaar was ik in München. We kozen een bijzonder museum uit: een museum met kerststalletjes! Grote en kleine kribbetjes uit verschillende tijden met van alles eromheen om de verwondering van nieuw leven te aanschouwen.
Ik ben zelf altijd verrast hoeveel beweging een slapend kind laat zien. Het ligt stil, maar ondertussen beweegt alles.
Afgelopen week werd ik geconfronteerd met de eindigheid van het leven. Ik stond naast het bed van de vrouw, die een toegevoegde moeder voor me is geweest.
Het leven was uit haar getrokken en toch – tegen beter weten in – keek ik naar haar borst of het daar nog bewoog. Je denkt het misschien, een toegevoegde zucht of wat dan ook, maar het is verbeelding.
In de kathedraal van Lissabon heeft de beeldhouwer van een grafmonument dit gevoel mogelijk ook gehad, hij gaf de overleden koningin iets levends: hij liet haar dood en wel een boekje lezen. Ieder kind doet het, wetend dat het licht uit moet, toch nog even stiekumpjes verder lezen in je boek.
De essentie van bewegen is dat het niet vast te leggen is: het beweegt. Boeken over beweging hebben toch ook wel plaatjes. In grote (erg grote) lijnen zijn er grofweg twee categoriën. De afbeeldingen waarin een beweging gesuggereerd wordt: houdingen met een pijl van de bewegingsrichting. Het dynamische beeld, wat er zoal kan gebeuren wanneer je van de ene naar de andere houding gaat, mis ik vaak (begeleidende tekst ondervangt dat voor een deel).
Daarnaast de statische afbeeldingen: houdingen naast elkaar gelegd soms met de tekst goed of fout. De nuance - op welk moment is dat dan goed of fout - ontbreekt. Een mens kan op zo ontzettend veel manieren bewegen, maar dat doen we nooit ‘los’ of ‘zomaar’, er is altijd een koppeling met de situatie van dat moment. 
Foto’s op de sportpagina van de krant laten momentopnamen zien. Een keeper zweeft horizontaal boven het gras op het moment dat hij naar een bal gesprongen is.
Als kijker weet je dat hij daar niet lang zal toeven, hij zal plat op z’n buik vallen al of niet met de bal omklemd: boem op het gras. Nee, niet hoger de lucht in of ineens op twee benen rechtop…
Of het spannende moment bij een hockeyer hoe hij met de aanvliegende bal zal omgaan. Ik zag een foto in de krant, tekende die foto na.
Omdat ik pas allemaal oude Japanse prenten gezien had, heb ik daarvan iets overgenomen: dezelfde foto nog een keertje nagetekend, maar dan met het hoofd achterstevoren gedraaid.
De spanning van het moment voel je meteen! Hoe dat komt? Iets om me in te verdiepen…
Soms besef je iets, wat je doorgaans onopgemerkt voorbij laat gaan. Afgelopen week had ik zo’n ervaring.
Ik laat water uit de kraan in de fluitketel stromen. Zomaar water uit de kraan te kunnen drinken! Sinds mijn reis door Oezbekistan denk ik er bijna iedere dag aan, wanneer ik mijn tanden poets. Daar kan dat niet, zelfs tandenpoetsen zonder het water te drinken wordt sterk afgeraden.
Terug naar die fluitketel: het is zo’n leuk gehoor dat vullen met water. Je hoort, wanneer je de kraan dicht moet draaien. Ook het toenemende gewicht van de fluitketel is zo’n signaal, waar je bijna vanzelfsprekend op reageert.
Voor de aardigheid ben ik een beetje gaan opletten, hoe ik mijn zintuigen inschakel bij betrekkelijk gewone alledaagse handelingen. Ik noem er een paar.
Op de fiets blijk ik eerder te luisteren of er een auto achter me aankomt, dan dat ik over mijn linkerschouder kijk om linksaf te gaan. Bij het uitzoeken van tekenboekjes, voel ik altijd aan het papier als een soort proeven. Ook papier kan ‘lekker’ zijn. Bij prettig papier glijdt de inkt niet over een te glad oppervlak, maar de inkt wordt opgezogen zonder dat het papier een moeras wordt.
Opgedane ervaringen worden registreerd. Ik doe er mijn voordeel mee door die ervaringen te gebruiken. Je weet het en je weet het niet.
Afgelopen dinsdag kwamen winterse buien naar Groningen. Ik hoor hoe het hagelt zonder meteen naar buiten te kijken. Even is er dat behaaglijke gevoel van ‘ha, ik zit lekker binnen, het is droog en warm, ben blij nu niet op de fiets te zitten…’ Vervolgens hoor ik een heel ander geluid en kijk op: er lopen stroompjes water langs de muur. In het gladde behang ontstaan bollingen: zakken gevuld met hemelwater. Wel een heel ander geluid dan het vullen van de fluitketel! Mijn reactie? ‘O nee, niet weer die goot!’ Hup, naar boven en met een stok in de 15 cm hagel prikken waarmee de tussengoot (krimpgoot heet dat in vaktermen) zich gevuld heeft. Beneden neemt het getik van waterdruppels af. Tijd om te gaan dweilen met de kraan dicht. Zintuiglijke ervaringen zijn geweldig!