Intussen is de sneeuw verdwenen: nog steeds ga ik te voet de stad in. Het kost wat meer tijd, maar het is een verrassing wat er door die traagheid allemaal op mijn pad komt… Nee, dat vertel ik niet. Ervaar het zelf!

Op de schaats, vóór op de vijver, wordt een vast pad gevolgd. Het is mooi in grote rondingen geveegd, en dan komt het er op aan: balans houden, een stevige afzet, uitpuffen, doorgaan tot de zon weg is…
 

Er zijn mensen die van geen ophouden weten. In het donker zag ik een schaatser met een lampje op z’n hoofd, hij vervolgde zijn pad met een verlichte blik.

Ook met bewegen is het zo, dat je je kunt voorstellen, hoe het is om dit of dat te doen. Je ligt op je rug en je stelt je voor hoe je op je buik gaat draaien. Als je het daarna doet, dan voelt het bekend of het is een verrassing. Kijk naar kleine kinderen die hun eerste pogingen doen! Doe het eens na…

Pas logeerde ik in ‘de leeuwenstad’ Braunschweig. De leeuw is een niet-europees dier, maar wel een dier die tot onze verbeelding spreekt als ‘de koning der dieren’ of als symbool van heldhaftigheid, macht en waakzaamheid. Toen er nog geen dierentuinen of foto-safari’s waren om werkelijk te zien hoe een leeuw eruit ziet, hoe een leeuw loopt, op jacht gaat of z’n jongen groot brengt, ontsproten er aan de fantasie van de maker(s) hele bijzondere leeuwen!

We zien ons zelf in de spiegel om met onze voorkant geconfronteerd te worden: hoe zit m’n haar? Hoe zie ik er uit? Hoe staat dit jasje of die broek? Passen m’n schoenen erbij? Verzin het maar…
Wat je ook kunt zien is de symmetrie. Staat je ene schouder hoger dan de andere? Verschilt je linkerkant van je rechterkant?

Je eigen achterkant? Dat wordt al lastiger. Je herkent iemand aan z’n rug zonder z’n gezicht te zien of z’n stem te horen. Je ziet een loopje, herkent het ritme, contouren en dat is genoeg: die achterkant is méér dan zomaar een rug, dat is die of die!

Een zijkant zien, dat gaat bij iemand anders makkelijker dan bij jezelf. Zie je iemand van opzij, dan weet je acuut dat zijn neus aan de voorkant zit en z’n billen achter. We trekken al of niet bewust een denkbeeldige lijn vanuit het oor, de schouder, de heup en de enkel en dan is er geen symmetrie, maar een voor- en achterkant. Sommige mensen hellen naar voren of staan altijd een beetje op hun tenen. Anderen staan met overstrekte knieën en een stijve rug. Het gaat wat ver om al die mogelijkheden hier te bespreken: het zijn er véél!

Maar dan van boven! Je hangt over een balkonnetje en kijkt naar beneden… Of iemand zit, ligt of loopt: het kan zo verrassend zijn. Nee, ik zeg niets. Kijk zelf en omdat je niet meteen ergens recht naar beneden kunt kijken, verwijs ik graag naar de penningen van Guus Hellegers. Klik medals aan, bekijk ’Gone with the wind’ en ‘expecting’ (schuif met de muis van links naar rechts onder de afbeelding  om de bovenkant en ook de onderkant te kunnen zien van deze platte penningen).
Het mooiste is natuurlijk om zelf ‘n penning in je hand te nemen en de hollingen en bollingen te voelen zoals bij ‘Gone with the wind’. Van boven bekeken zit de vrouw alleen met een lege stoel waarvan de zitting opgewaaid is, bol dus. Vanaf de onderkant gezien – hol en bol van de stoelen zijn dan net andersom – komt er een verhaaltje op je af: er staan wel schoenen bij die ene stoel, maar van wie? En waarom? Hoezo?
De penning ‘verwachting’ toont een zwangere vrouw van boven, met haar handen haar ronde buik omvattend. Verrassend ook nu als je de onderkant ziet: de zitting van een stoel met voeten zonder dat je kunt zien wie erbij hoort. Laat staan dat je vanaf de onderkant weet dat het een zwangere vrouw is.

Kortom goed kijken is een kunst!

*Oplossing: een Mexicaan op de fiets.

Ik ben altijd weer verbaasd hoe die momenten van actie over me komen. Zou iemand tegen me zeggen dat ik dit of dat moet doen, dan loopt mijn weerstand op. Daarbij komt, dat het met opgewekte tegenzin ook niet wil lukken. Het merkwaardige is, dat ik nog een tijdje allerlei uitvluchten weet te verzinnen en toch en passant veel andere nuttige werkjes opknap. Hoogstwaarschijnlijk tot ik niets meer kan verzinnen, pas dan is de tijd werkelijk rijp om gehoor te geven aan dat stemmetje van binnen: actie, geen geteut meer! Er zijn ook momenten dat ik zeg er geen zin in te hebben of ventileer dat ik tegen iets op zie omdat ik niet precies weet hoe ik het moet aanpakken of het geduld er niet voor kan opbrengen. Merkwaardig als er dan hulp aangeboden wordt, ga ik spontaan zelf tot actie over. Of ik realiseer me dat het niet-doen op termijn vervelender consequenties heeft dan me bijelkaar te rapen en het aan te pakken. Of is het prettiger om samen een klusje te klaren?

Hoe dan ook: ik ben in beweging gekomen! Hoort het bij het begin van het nieuwe jaar? Hoort het bij de voorjaarsschoonmaak, ook al is het nog januari met voorzichtige eerste tekenen van lente in de tuin? Zit het in de sterren? Is het misschien overwinnen van een onbenoembare latente angst?
Geen idee, achteraf ja achteraf, dan moet ik er om glimlachen: het was dus weer eens zo laat! Van al die actie heb ik wel weer een tijdje plezier…tot de volgende hobbel naar alle waarschijnlijkheid.

n.b. Het bijzondere van dit stukje is dat vanuit de (toegepaste) neurowetenschappen er verklaringen zijn, hoe en waarom het zo werkt. Bovendien dat het niet bij iedereen zo werkt. Dat is dan bepaald niet altijd te wijten aan gebrek aan discipline, luiheid of een andere karaktereigenschap zoals vaak verondersteld wordt.  

Als het aanpassingsvermogen niet meer een beetje vlot op gang komt, dan is het tijd om te onderzoeken wat er loos is. Daar komt bij dat we altijd vrolijk worden als het lijf een beetje soepel meegeeft. Niet iedereen is van het hardlooptype, rekken en strekken bij het ramen te lappen is ook een vorm van conditietraining, het ommetje naar de brievenbus of kijken of je op het kleed in de kamer nog die kunstjes van vroeger kunt: al die bewegingen die kleine kinderen doen in het eerste levensjaar om uiteindelijk zelfstandig te kunnen staan en lopen. Heel veel oefenmethoden hebben dat eerste levensjaar als richtsnoer. Ik stel voor om nog eens onder de tafel en stoelen door te kruipen, een vrolijk sprongetje in de gang te doen, gewoon omdat het zo’n kick geeft om je vrij te kunnen bewegen.

Er zijn ook andere Sint Jorissen. In Groningen ziet hij eruit als een geslagen man, een totaal andere uitdrukking dan wat ik van hem gewend ben om te laten zien dat het goede het kwade zal overwinnen.

Bij de Chinese astrologie staat het jaar 2012 in het teken van de Draak. Die Chinese draak is de god van het water. Deze draken zijn doorgaans goedaardig, al hebben ze ook andere trekjes. Ze zijn niet met geweld, maar met een list te bedwingen, als dat nodig blijkt te zijn.
Het jaar van de Draak biedt geluk, beweging en enthousiasme als ik een globale blik over wat website‘s laat gaan.

De Europese en de Chinese draak ontmoeten elkaar dit jaar misschien wel en mogelijk wisselen ze wat uit: ‘een beetje weerstand hebben die mensen zeker nodig om niet in te suffen in vaste gewoonten! ‘ Leve de draken om onze beweeglijkheid wakker te houden! Mocht het niet lukken, dan zijn er altijd nog fysiotherapeuten om een handje te helpen…

Ik ben uren bezig geweest of ik een beter schetsje kon maken.

Opmerkelijk is dat de proporties van de rest van het lijf zich meteen laten misvormen door dat stomme linkerbeen. Er klopt weer niks van.
Om mijn aandacht op iets anders te richten dan eindeloos met hetzelfde door te gaan, bekijk ik oude Egyptenaren.
Mijn oog valt op een afbeelding van een boer die aan het melken is. Toch is de houding van die hockeyspeler in mijn achterhoofd blijven hangen. Kijk maar en stel je voor: de boer is klaar met melken en neemt ietsje meer gewicht naar achteren op z’n linkerbeen, zet zich af met beide voeten, komt wat omhoog en draait het hoofd…

Hoe goed ik mijn best doe om het plaatje precies na te tekenen, de factor X doet mee in de bewegingen van mijn pen. De melkende boer volgt die oude Egyptenaar, maar de koe… die kijkt een totaal andere kant op, in ieder geval het is niet de traditioneel Egyptische kant. Laat ik zeggen, de koe staart naar het onbekende…
Een goed begin van het nieuwe jaar!

Afgelopen week werd ik geconfronteerd met de eindigheid van het leven. Ik stond naast het bed van de vrouw, die een toegevoegde moeder voor me is geweest.
Het leven was uit haar getrokken en toch – tegen beter weten in – keek ik naar haar borst of het daar nog bewoog. Je denkt het misschien, een toegevoegde zucht of wat dan ook, maar het is verbeelding.

In de kathedraal van Lissabon heeft de beeldhouwer van een grafmonument dit gevoel mogelijk ook gehad, hij gaf de overleden koningin iets levends: hij liet haar dood en wel een boekje lezen. Ieder kind doet het, wetend dat het licht uit moet, toch nog even stiekumpjes verder lezen in je boek.

Foto’s op de sportpagina van de krant laten momentopnamen zien. Een keeper zweeft horizontaal boven het gras op het moment dat hij naar een bal gesprongen is.

Als kijker weet je dat hij daar niet lang zal toeven, hij zal plat op z’n buik vallen al of niet met de bal omklemd: boem op het gras. Nee, niet hoger de lucht in of ineens op twee benen rechtop…

Of het spannende moment bij een hockeyer hoe hij met de aanvliegende bal zal omgaan. Ik zag een foto in de krant, tekende die foto na.

Omdat ik pas allemaal oude Japanse prenten gezien had, heb ik daarvan iets overgenomen: dezelfde foto nog een keertje nagetekend, maar dan met het hoofd achterstevoren gedraaid.

De spanning van het moment voel je meteen! Hoe dat komt? Iets om me in te verdiepen…