Rike's blog

Het jaar is nog pril. Het is een beetje als de eerste schooldag. Een blik vooruit in het niets. We hebben zin om van alles aan te pakken. De een ruimt z’n huis op of ordent z’n administratie, de ander denkt aan zijn conditie. 
Wikipedia geeft aan dat conditie voorwaarde betekent of omstandigheid. Lichamelijke conditie richt zich op het fysieke uithoudingsvermogen.
Soms ben ik verrast over het fenomeen conditie: ik zit op de fiets en mijn benen hebben er geen zin in, traag gaan de trappers rond. Zo traag dat je bijna de lettertjes op de band kunt lezen, terwijl er toch geen tegenwind is. En dan wil ik dat stoplicht nog kunnen halen en hup moeiteloos trap ik door: gelukt! Of ik heb reuze veel zin om naar iemand toe te gaan: als een speer gaat mijn fiets van huis tot huis. Wonderbaarlijk dat ik dan niet hijgend op de stoep sta uit te blazen.
Een ander voorbeeld is dit. Je loopt de trap op en komt hijgend en puffend boven, terwijl eerder of een uurtje later je gewoon boven bent gekomen. Hum… die mooie broek met strakke lijnen laat het niet toe dat je heupen vrij bewegen op de plek waar het ‘scharnier’ zit (de liezen), het draaipunt verschuift naar het middel, de buikwand kan niet lekker bewegen, schouders gaan omhoog en je puft als een stoomtrein.
Nog zoiets: de eerste vakantiedag in een heuvelachtig gebied. Brood halen bij de bakker, de berg op… Maar na drie dagen hijg je minder snel.
Of achterom kijken op de fiets en je zwaait uit naar het midden van de weg; dat kan een teken zijn van beginnende verstijving, je romp draait niet prettig mee.

Als het aanpassingsvermogen niet meer een beetje vlot op gang komt, dan is het tijd om te onderzoeken wat er loos is. Daar komt bij dat we altijd vrolijk worden als het lijf een beetje soepel meegeeft. Niet iedereen is van het hardlooptype, rekken en strekken bij het ramen te lappen is ook een vorm van conditietraining, het ommetje naar de brievenbus of kijken of je op het kleed in de kamer nog die kunstjes van vroeger kunt: al die bewegingen die kleine kinderen doen in het eerste levensjaar om uiteindelijk zelfstandig te kunnen staan en lopen. Heel veel oefenmethoden hebben dat eerste levensjaar als richtsnoer. Ik stel voor om nog eens onder de tafel en stoelen door te kruipen, een vrolijk sprongetje in de gang te doen, gewoon omdat het zo’n kick geeft om je vrij te kunnen bewegen.

Bij het woord ‘Draak‘ komt in eerste instantie Sint Joris bij me boven. Sint Joris en de Draak, een van de herkenbare heiligen. Meestal is hij te paard en zal hij de draak verslaan, zoals hier in Lübeck.

Er zijn ook andere Sint Jorissen. In Groningen ziet hij eruit als een geslagen man, een totaal andere uitdrukking dan wat ik van hem gewend ben om te laten zien dat het goede het kwade zal overwinnen.

Bij de Chinese astrologie staat het jaar 2012 in het teken van de Draak. Die Chinese draak is de god van het water. Deze draken zijn doorgaans goedaardig, al hebben ze ook andere trekjes. Ze zijn niet met geweld, maar met een list te bedwingen, als dat nodig blijkt te zijn.
Het jaar van de Draak biedt geluk, beweging en enthousiasme als ik een globale blik over wat website‘s laat gaan.

De Europese en de Chinese draak ontmoeten elkaar dit jaar misschien wel en mogelijk wisselen ze wat uit: ‘een beetje weerstand hebben die mensen zeker nodig om niet in te suffen in vaste gewoonten! ‘ Leve de draken om onze beweeglijkheid wakker te houden! Mocht het niet lukken, dan zijn er altijd nog fysiotherapeuten om een handje te helpen…

Twee weken geleden liet ik die hockeyspeler achterom kijken, vanwege de dynamiek in het plaatje. Lastig om te tekenen. Vriendelijk word ik er later subtiel op geattendeerd dat mijn tekeningetje ‘Egyptische voeten’ heeft. (niet te verwarren met de Egyptische voet) Helemaal terecht, want de voeten uit mijn tekeningetje staan namelijk op één lijn en dat klopt niet met de rest van het perspectief in de tekening.

Ik ben uren bezig geweest of ik een beter schetsje kon maken.

Opmerkelijk is dat de proporties van de rest van het lijf zich meteen laten misvormen door dat stomme linkerbeen. Er klopt weer niks van.
Om mijn aandacht op iets anders te richten dan eindeloos met hetzelfde door te gaan, bekijk ik oude Egyptenaren.
Mijn oog valt op een afbeelding van een boer die aan het melken is. Toch is de houding van die hockeyspeler in mijn achterhoofd blijven hangen. Kijk maar en stel je voor: de boer is klaar met melken en neemt ietsje meer gewicht naar achteren op z’n linkerbeen, zet zich af met beide voeten, komt wat omhoog en draait het hoofd…

Hoe goed ik mijn best doe om het plaatje precies na te tekenen, de factor X doet mee in de bewegingen van mijn pen. De melkende boer volgt die oude Egyptenaar, maar de koe… die kijkt een totaal andere kant op, in ieder geval het is niet de traditioneel Egyptische kant. Laat ik zeggen, de koe staart naar het onbekende…
Een goed begin van het nieuwe jaar!

Dit jaar was ik in München. We kozen een bijzonder museum uit: een museum met kerststalletjes! Grote en kleine kribbetjes uit verschillende tijden met van alles eromheen om de verwondering van nieuw leven te aanschouwen.
Ik ben zelf altijd verrast hoeveel beweging een slapend kind laat zien. Het ligt stil, maar ondertussen beweegt alles.

Afgelopen week werd ik geconfronteerd met de eindigheid van het leven. Ik stond naast het bed van de vrouw, die een toegevoegde moeder voor me is geweest.
Het leven was uit haar getrokken en toch – tegen beter weten in – keek ik naar haar borst of het daar nog bewoog. Je denkt het misschien, een toegevoegde zucht of wat dan ook, maar het is verbeelding.

In de kathedraal van Lissabon heeft de beeldhouwer van een grafmonument dit gevoel mogelijk ook gehad, hij gaf de overleden koningin iets levends: hij liet haar dood en wel een boekje lezen. Ieder kind doet het, wetend dat het licht uit moet, toch nog even stiekumpjes verder lezen in je boek.

De essentie van bewegen is dat het niet vast te leggen is: het beweegt. Boeken over beweging hebben toch ook wel plaatjes. In grote (erg grote) lijnen zijn er grofweg twee categoriën. De afbeeldingen waarin een beweging gesuggereerd wordt: houdingen met een pijl van de bewegingsrichting. Het dynamische beeld, wat er zoal kan gebeuren wanneer je van de ene naar de andere houding gaat, mis ik vaak (begeleidende tekst ondervangt dat voor een deel). 
Daarnaast de statische afbeeldingen: houdingen naast elkaar gelegd soms met de tekst goed of fout. De nuance - op welk moment is dat dan goed of fout - ontbreekt. Een mens kan op zo ontzettend veel manieren bewegen, maar dat doen we nooit ‘los’ of ‘zomaar’, er is altijd een koppeling met de situatie van dat moment.

Foto’s op de sportpagina van de krant laten momentopnamen zien. Een keeper zweeft horizontaal boven het gras op het moment dat hij naar een bal gesprongen is.

Als kijker weet je dat hij daar niet lang zal toeven, hij zal plat op z’n buik vallen al of niet met de bal omklemd: boem op het gras. Nee, niet hoger de lucht in of ineens op twee benen rechtop…

Of het spannende moment bij een hockeyer hoe hij met de aanvliegende bal zal omgaan. Ik zag een foto in de krant, tekende die foto na.

Omdat ik pas allemaal oude Japanse prenten gezien had, heb ik daarvan iets overgenomen: dezelfde foto nog een keertje nagetekend, maar dan met het hoofd achterstevoren gedraaid.

De spanning van het moment voel je meteen! Hoe dat komt? Iets om me in te verdiepen…